Πέμπτη, 12 Απριλίου 2012


Τώρα θα είναι αργά
Θα κοιτάς κατά τη θάλασσα,
στην αοριστία εκείνου του καραβιού.
Πάντα στην έξοδο διαφυγής μέχρι τη μέση
και πάντα εκστατικά μόνος/μόνη,
να τυλίγεσαι της σιωπής την απουσία.
Ο δρόμος σου μονόδρομος...

Μα καλά δεν έμαθες πως η χαρά κρύβεται στο δρ-ώμο διπλής κατέυθυνσης?

Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2012

Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2011



Έλα τώρα να πεις τα παραμύθια
Έλα να σε δω πως θα τα κοιτάς, όταν δεν θα σε πιστεύουν
Δεν φοβούνται πια τους δράκους και τις μάγισσες
Γελούν γιατί ντύνονται ρούχα ένα νούμερο μικρότερο

Απ' αύριο λιγοστεύει ο φόβος


Στο χρόνο της λύπης
έλα σπάσε το στίχο
καπετάνιος εικόνας
προσέκρουσε την ξέρα μου

Κι ύστερα ψάξε με
Να.. Δες..
Ντυμένη τσιγγάνα, χορεύω το χορό της φωτιάς

Μην τρέμεις
υπάρχει χρόνος
όσο η σπίθα χορεύει τη νότα

Κι ύστερα ντυμένος χαμόγελο
άσε το κοχύλι 
να το παρασύρει η θάλασσα

Κυριακή, 10 Απριλίου 2011


Δεν αποτολμάς το ταξίδι..
Φοβάσαι...
Αυτόχειρας της χαράς σου
Σήκω βρε! Δες! Μύρισε!
Ξεκρέμασε τα ρούχα της ναφθαλένιας συνήθειας
Ντύσου τη φιγούρα μιας αλήτισσας μέρας
Περπάτα πέρα από τα όριά σου
Γύρνα τους δείκτες του ρολογιού προς το ξε-κούρδισμα
Όλα κρίνονται εδώ
Μην σε ξεγελάσει κανείς, ο χρόνος είναι Ενεστώτας

*φωτογραφία:Angela Bacon Kidwell

Τρίτη, 29 Μαρτίου 2011


Στα μάτια της ζωγραφισμένο τ'όνειρο,
η φουρτούνα μιας θάλασσας 
βήματα μακριά απ΄την ελευθερία της

Στα χέρια της ένα τριαντάφυλλο
απ' αυτά με το μεθυσμένο άρωμα 
που παγιδεύουν το νου

Ο νους, σταματημένα γρανάζια σε μια εικόνα.
Μια εικόνα-στιγμή που ζήτούσε εξήγηση:  Σε δυό άσπρα ζάρια
Δυο άσπρα ζάρια που εκέινος τα κοίμιζε στο πανελόνι του
Τα έβγαζε κάτι χαραυγές πληγωμένες,
 έτσι για να ποντάρει στο μέλλον, 
για ν' αποφασίσει το παρόν

Απόψε ούρλιαζε μέσα της:
'Ρίξε - ρίξε, μια ζαριά για μένα'
Τί φέρνει?


Κυριακή, 13 Μαρτίου 2011


Τα ρολόγια ξεκούρδιστα
συντονισμένα στη σιωπή
κι εγώ επιμένω να σκαλίζω τη σιωπή με νύχια φαγωμένα
κι εγώ επιμένω να ζωγραφίζω κόκκινο χαμόγελο

Παρασκευή, 18 Φεβρουαρίου 2011


Κι όταν η μνήμη σταματήσει να σκαλίζει τις ρωγμές του χρόνου,
 τότε ο πληθυντικός θα γίνει ενικός..

Κι όταν η σιωπή κλείσει για πάντα τα περάσματα
τότε το είναι θα 'ναι αυτάρκες..

Πέμπτη, 10 Φεβρουαρίου 2011

Στο παιδί με τα μελιά μάτια


Αδέσποτο παιδί τείνει το χέρι..
"Ένα ευρώ?"
 Κι όμως πίσω από τις λέξεις ακούς: "Πάρε με απο 'δω, δείξε μου το δρόμο.."
Κοιτάζει στα μάτια
Μάτια μελιά, μεγάλα
Κρύβουν ένα σμάρι πουλιά που ζητούν ουρανό να πετάξουν
" Η αθωότητα?"
"Του την έκλεψαν, την βίασαν"
Απομακρύνεται..
"Πού πάει?"
"Θα περιπλανηθεί, θα ψάξει στη γη να βρεί ουρανό"
"Ποιός θα του ζητήσει συγγνώμη για ό,τι του έκλεψαν?"
"Δυστυχώς, Κανείς.."

Πέμπτη, 3 Φεβρουαρίου 2011

" Η Περιφραστική Πέτρα"


*"...Μίλα.
Πὲς «ἀστέρι», ποὺ σβήνει.
Δὲν λιγοστεύει ἡ σιωπὴ μὲ μιὰ λέξη.
Πὲς «πέτρα»,ποὺ εἶναι ἄσπαστη λέξη.
Ἔτσι,ἴσα ἴσα,νὰ βάλω ἕναν τίτλο 
σ᾿ αὐτὴ τὴ βόλτα τὴν παραθαλάσσια."



*Απόσπασμα από το ποιήμα "Η Περιφραστική Πέτρα" της Κικής Δημουλά



Τετάρτη, 10 Νοεμβρίου 2010


Είναι αυτή η ανάγκη να πυρποληθείς
να αφιερώσεις ένα τραγούδι, να χαρίσεις ανεξίτηλο φιλί
... Ο πόνος που οδηγεί στην απόλυτη ευτυχία...
Το Καθαρό σου Εγώ που ζητά την Κάθαρση
Μαζί σου στο ταξίδι, αλάθητοι σύμμαχοι:
Τα Μάτια και ο Χρόνος

Σάββατο, 30 Οκτωβρίου 2010


Όταν η ύλη περνά στην αντιύλη
όταν το μηδέν αγγίζει το άπειρο
εκεί που ο χρόνος σταματά
εκεί που οι λέξεις δεν έχουν νόημα
στο μεταίχμιο...

Πέμπτη, 28 Οκτωβρίου 2010

Σκέψεις, εικόνες..

video
Μυρωδιά ζεστού καφέ.. Όλες οι λέξεις σε μια γουλιά καφέ. Σκέψεις που σχίζουν τη σιωπή...
Η πρώτη μου οπτικοποίηση των σκέψεων.

Κυριακή, 10 Οκτωβρίου 2010


Μου λεν αν φύγω από τον κύκλο θα χαθώ
στα όρια του μοναχά να γυροφέρνω.
Και πως ο κόσμος είν' ανήμερο θεριό
κι όταν δαγκώνει εγώ καλά είναι να σωπαίνω.
Κι όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ
μου λεν να πάω κρυφά κάπου να κλάψω.
Και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό
είμαι μικρός, πολύ μικρός για να τ' αλλάξω.

Μα εγώ μ΄ ένα άγριο περήφανο χορό
σαν αετός πάνω απ' τις λύπες θα πετάξω
Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ.
Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό,
θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω
Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ.

Μου λεν αν φύγω πιο ψηλά θα ζαλιστώ
καλύτερα στη λάσπη εδώ μαζί τους να κυλιέμαι.
Και πως αν θέλω περισσότερα να δω,
σ' ένα καθρέφτη μοναχός μου να κοιτιέμαι.
Κι όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ
μου λεν να πάω κρυφά κάπου να κλάψω.
Και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό
είμαι μικρός πολύ μικρός για να τ' αλλάξω.

Μα εγώ μ΄ένα άγριο περήφανο χορό
σαν αετός πάνω απ' τις λύπες θα πετάξω.
Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ
Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό,
θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω
Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ.

Στίχοι: Αγγελάκας Γ.












Κι αν η ψυχή είναι πουλί 
που όλο δραπετεύει
πως κλειδωνιά να βάλεις
να ζει, μα να ξεχνά

Κι αν η ψυχή είν' αληταριό
και ο νους δεν τη βαστά
πως να ξεχάσει τ'όνειρο
στης χαραυγής τη χάση

Τετάρτη, 29 Σεπτεμβρίου 2010

Ελπίδες

Ελπίδες, φαντάσματα. Στέκουν γυμνές στα 4 μέτρα. Εκτελεστικό απόσπασμα. 1,2,3 πατάς τη σκανδάλη και τέλος. Τέλος; Είναι τόσο απλό; Κοίτα. Είναι όμορφες, γυμνές, διάφανες οπτασίες. Γίνεται ν' αντισταθείς; Γίνεται ν' απαρνηθείς; Κοίτα χορεύουν αυτόν το χορό του τραγουδιού πριν το τέλος. Πατάς τη σκανδάλη και τέλος; Τόσο απλά; Μπα... Ποιός θα νικήσει;  Άσε, θα δείξει... Ελπίδες, Σαλώμες...

* στο κομμάτι που μου αφιέρωσες  j.a.

Παρασκευή, 24 Σεπτεμβρίου 2010

Επιλογές...

-Τα λόγια πετούν και χάνονται μαμά?
-Όχι, παιδί μου
-Τα λόγια πονούν μαμά?
-Εξαρτάται. Άλλοτε ρίχνεις νερό στο σπόρο, φυτρώνει, μεγαλώνει και ανθίζει ένα όμορφο λουλούδι. Άλλοτε πάλι ποτίζεις το σπόρο θεριεύει αγκαθωτή περικοκλάδα και σε πνίγει.
-Και?
-Είναι τα όρια παιδί μου.
-Δηλαδή?
-Να, πως να στο πω, Τα όρια... Το κάδρο της λεκτικής «φωτογραφίας». Βάζεις κάδρο, την περιορίζεις και δεν την αφήνεις να σεργιανά τα βράδια.
-Κι εμένα που δεν μ’αρέσουν τα κάδρα? Κι εγώ που θέλω να ΄ναι όλα ανοιχτά?  Να παίρνουν αέρα, έτσι να μην μουχλιάζουν...
-Επιλογές...

Τετάρτη, 22 Σεπτεμβρίου 2010

Εδώ κι εγώ... Πληκτρολογώντας τη ζωή μου, τις σκέψεις...
"Είναι καιρός να πούμε τα λιγοστά μας λόγια, γιατί η ψυχή μας αύριο κάνει πανιά"
Γ. Σεφέρης